در زبان فارسی انبه نام دارد و در زبان عربی به آن انبج گفته می شود و در کتاب های قدیمی موانبه آمده است. زادگاه این خوراکی هندوستان و نواحی استوایی می باشد، در بلوچستان هم می روید. در ناحیه های استوایی درخت انبه در سال چندین بار ثمر می دهد. از میوه و پوست انبه ترشی و مربا درست می کنند که معده را تقویت می کند و علاوه بر آن عصاره روانی تولید می کنند که اثر قابض دارد. برای درمان درد گلو و اورام لوزتین مخلوط غرغره این عصاره با کمی آب استفاده می شود.

پوست انبه دارای پانزده تا هجده درصد تانن می باشد و برای درمان اسهال تنها دو بار در روز مصرف یک قاشق چایخوری کوبیده آن کافی می باشد. برگ های انبه با یک فرایندی در رنگرزی و نقاشی نیز به کار گرفته می شود به این صورت که این برگ ها را به پستاندارانی به نام دوشقه در هندوستان می دهند و رنگ زردی را از ادرار این جانوران به دست می آورند و مورد استفاده قرار می دهند.

درخت انبه

در مورد اندازه درخت انبه باید گفت که از درخت گردو بزرگتر است و در مورد مزه آن هم ابتدا گس می باشد و پس از آن مزه ترش از آن خواهید چشید البته اگر مدت زمان بیشتری بر روی درخت بماند مزه آن کم کم شیرین می شود. از انواع صمغ عربی می توان به صمغ درخت آن اشاره کرد که کمی در آب حل می گردد.

میوه این درخت بوی خوشی همچون عنبر دارد.انبه تقویت کننده دستگاه گوارش شما می باشد و جسم و روح شما را قوی می کند. باعث باز شدن کلیه و مثانه می شود و آنها را تقویت می کند. اگر می خواهید دهان خوشبو داشته باشید و رنگ چهره باز داشته باشید، انبه می تواند برای شما مفید باشد. در مواردی چون سرفه و سیاه سرفه و تنگی نفس و سردرد و اسهال و دردهای قولنجی، این خوراکی تجویز می گردد.

در افزایش وزن مؤثر می باشد و پیشاب آور ملین می باشد و از عطش می کاهد. از آنجایی که زیاده روی در هر کاری خوب نیست در مورد مصرف انبه هم افرادی که دارای مزاج گرم می باشند نباید در مصرف آن زیاده روی کنند. از مصرف انبه هنگامی که گرسنه هستید پرهیز کنید چون ناراحت کننده می باشد و بهتر است موقعی که گرسنگی از بین رفت با خوراک میل نمایید.

زبان خوراکی ها – دکتر غیاث الدّین جزایری